Ja dat is mooi. Een blog beginnen en er vervolgens niets meer meedoen. Nou er mag dan radiostilte zijn, er wordt hier wel degelijk gewerkt, en hoe. De Staatsloterij wil dat ik nog even aanploeter dus het grote geld is nog niet binnen, maar we hebben nog wel even geduld. Maar ik oefen inmiddels ook in het omdenken. Dat is ook een leuke hobby, daar word je echt vrolijk van. Dus zolang we geen geld hebben voor een boerderij dan maken we van ons huis een boerderij. Dus een paar weken geleden ging ik naar het tuincentrum om daar zaden van groente en bloemen (het moet ook gezellig worden) en moestuingrond te halen. Inmiddels is onze tuin veranderd omdat de nieuwe buren de tuinschutting wilden vervangen en doortrekken naar achteren. In eerste instantie was ik niet zo blij. Ten eerste omdat ik bang was dat de krulhazelaar zou moeten wijken en ten tweede omdat die onrustige (ik kan er niet zo goed tegen als andere mensen in mijn territorium zitten) werkzaamheden tijdens mijn spaarzame vakantie plaatsvonden. Maar nu we gescheiden zijn van tuin ben ik er wel content mee. Er is veel meer zonlicht en ruimte gekomen. En..... de krulhazelaar is er nog en je kunt er nu nog veel beter onder zitten. Hoe heerlijk is zo'n hut! En geen lastige hulst van de buren meer, waarvan je iedere keer de giftige stekelige uitsteeksels met gevaar voor eigen leven moet weghalen. Man, man, wat een opluchting!
Terug naar mijn boerderij. Ik ben in mijn sierkasje aan het zaaien gegaan. Dat het een sierkasje is is wel gebleken deze week want de schroeven van de klep sprongen er deze week uit. Ik had al wat bakken en manden staan, die heb ik gevuld met moestuingrond. En ik ben aan het tuinieren geslagen. Mijn doel is om gemiddeld 1 keer in de week eigen groente te eten. Dat kan dus betekenen in de zomer en herfst dagelijks en in de winter en lente niets. Het gaat om het gemiddelde toch? Ik heb zonnebloemen, pompoenen, rode biet, zomerwortelen, slabonen, veldsla en pluksla gezaaid. Én lampionnen. Verder heb ik munt, salie, peterselie en lavendel staan. En heb ik vandaag nog drie soorten snijbiet gekocht. Kun je bereiden als spinazie. De snijbiet heb ik gekocht omdat mijn opa die vroeger altijd bracht en de supermarkt ze niet verkoopt. Als kind werd ik niet zo blij als opa snijbiet bracht, ik had liever dat hij kropsla bracht. Ach ja hoe is de smaak van kinderen? Per kind ook weer zeer verschillend.
Terug naar mijn boerderij. Ik geniet ervan. De zonnebloemen staan al in manden te groeien, de pompoen schijnt het in de mand ook naar zijn zin te hebben en de slabonen en de hop staan met stokken klaar om er omheen te groeien. O, hoe heerlijk.
woensdag 12 juni 2013
vrijdag 24 mei 2013
durven veranderen
Durven veranderen. Durf jij? Ik niet.
Vanochtend heb ik zo'n burn out test gedaan op internet. Ik wist van te voren al dat ik overal onvoldoende op zou scoren. Slaap je goed? Zelfs de schapen die ik tel geven me opdrachten. Kun je je tijd goed indelen? Het to do boekje zit vol met privé en werkzaken door elkaar heen. Mijn smartphone ben ik ook al kwijt. Gelukkig, ik eet wel goed en rook niet. Verse onbespoten groente, maar helaas, ik neem 's avonds net een glas wijn teveel.
Ik zou zo graag willen veranderen. In wat? Ja dat weet ik wel. Ik wil in een klein boerderijtje wonen, met weiland, stal en moestuin. Maar dan alles klein. Genoeg om mijn gezin te onderhouden en een klein plattelandswinkeltje met onze eigen specialiteit, honing, zelfgesponnen wol, of bedenk maar iets leuks. Ja, dat zou ik wel willen. De situatie nu is, rijtjeshuis in het midden van het land, parttime voor de klas maar fulltime ermee bezig. De schatten van kinderen en een bijbehorende man heb ik al. Die drie wezens lever ik niet in. Maar hoe gaan we de rest van de transformatie aanpakken? Er zijn wat hobbels te nemen. En niet allemaal even makkelijk. Ik noem er een paar op:
* school en sociale leven van de kinderen!!! (hoge prioriteit)
* salaris van mijn huidige werk.
Hee, hier stopt het rijtje! Dat is mooi want de punten zijn zeker niet onbelangrijk.
Om de kinderen tegemoet te komen zal dat boerderijtje dan op steenworp afstand van ons huidige verblijfplaats moeten zijn. En dan valt het eerste punt af. Maar hier in het midden is het wonen duur. Dus zo makkelijk valt dit punt niet af.
Geld heb je nodig om te kunnen eten, wonen en kleden. Dus daar moeten we naar gaan zoeken. Verder dan de Staatsloterij was ik nog niet gekomen. Dat is het makkelijkst maar het meest onzekere. Dus helemaal serieus kunnen we deze oplossing niet noemen.
Afijn, durf ik nu wel. Nee, ik zal toch eerst aan mijn bron van inkomsten moeten werken. Wat kan ik doen om geld voor eten, wonen en kleden te verdienen en de kleine boerderij op te starten?
Mijn eerste stap is gezet, een digitaal dagboek als ondersteuning van mijn zoektocht en wie kom ik daar zoekgenoten tegen of misschien zelfs mensen die het al gevonden hebben. Ik ben benieuwd.
Vanochtend heb ik zo'n burn out test gedaan op internet. Ik wist van te voren al dat ik overal onvoldoende op zou scoren. Slaap je goed? Zelfs de schapen die ik tel geven me opdrachten. Kun je je tijd goed indelen? Het to do boekje zit vol met privé en werkzaken door elkaar heen. Mijn smartphone ben ik ook al kwijt. Gelukkig, ik eet wel goed en rook niet. Verse onbespoten groente, maar helaas, ik neem 's avonds net een glas wijn teveel.
Ik zou zo graag willen veranderen. In wat? Ja dat weet ik wel. Ik wil in een klein boerderijtje wonen, met weiland, stal en moestuin. Maar dan alles klein. Genoeg om mijn gezin te onderhouden en een klein plattelandswinkeltje met onze eigen specialiteit, honing, zelfgesponnen wol, of bedenk maar iets leuks. Ja, dat zou ik wel willen. De situatie nu is, rijtjeshuis in het midden van het land, parttime voor de klas maar fulltime ermee bezig. De schatten van kinderen en een bijbehorende man heb ik al. Die drie wezens lever ik niet in. Maar hoe gaan we de rest van de transformatie aanpakken? Er zijn wat hobbels te nemen. En niet allemaal even makkelijk. Ik noem er een paar op:
* school en sociale leven van de kinderen!!! (hoge prioriteit)
* salaris van mijn huidige werk.
Hee, hier stopt het rijtje! Dat is mooi want de punten zijn zeker niet onbelangrijk.
Om de kinderen tegemoet te komen zal dat boerderijtje dan op steenworp afstand van ons huidige verblijfplaats moeten zijn. En dan valt het eerste punt af. Maar hier in het midden is het wonen duur. Dus zo makkelijk valt dit punt niet af.
Geld heb je nodig om te kunnen eten, wonen en kleden. Dus daar moeten we naar gaan zoeken. Verder dan de Staatsloterij was ik nog niet gekomen. Dat is het makkelijkst maar het meest onzekere. Dus helemaal serieus kunnen we deze oplossing niet noemen.
Afijn, durf ik nu wel. Nee, ik zal toch eerst aan mijn bron van inkomsten moeten werken. Wat kan ik doen om geld voor eten, wonen en kleden te verdienen en de kleine boerderij op te starten?
Mijn eerste stap is gezet, een digitaal dagboek als ondersteuning van mijn zoektocht en wie kom ik daar zoekgenoten tegen of misschien zelfs mensen die het al gevonden hebben. Ik ben benieuwd.
Abonneren op:
Reacties (Atom)